… meir og meir. Nú er ég búinn að tengja þetta blogg við Google Analytics. Stjórnendur skrif.hi.is bjóða upp á tenginuna, frekar en að sækja plögg sem gerir svipað. Í sjálfu sér sársaukalaus aðgerð. En samt er rétt að spyrja sig af og til hversu sniðugt það er að lifa í skugga stórveldis.
- Google býður upp á leitarvél og hún heldur utan um upplýsingar um hegðun okkar á netinu. Dálítið eins og Gallup.
- Google býður upp á hýsingu heimasvæðis, skjala, mynda, kvikmynda og texta bóka. Með því að nota þá þjónustu og neyta þess sem þar er að finna, lærir Google mikið um okkur og heldur því til haga.
- Í hvert sinn sem við þiggjum þjónustu Google annars en leitarvélarinnar, býðst okkur að láta fyrirtækið “gleyma” vefferli okkar. Það er ekki svo að gleymskan sé fyrsti kostur, maður þarf að muna að velja sig frá stálminninu.
- Þekkinguna á hegðun okkar notar Google til að selja auglýsingar. Það er í sjálfu sér meinlaust ef maður er fullveðja einstaklingur. En netið gerir ráð fyrir því að frá 13 ára aldri viti maður fótum sínum forráð, sbr. inntökuskilyrði Facebook, sem eru þverbrotin af 6. og 7. bekkjar nemendum mínum. Verði þeim á þá sjá það allir. Þökk sé stálminni Google fennir síðan ekki í sporin, eins og dæmin sanna.
Bara þetta síðasta ætti að fá sérhvern kennara að staldra við og hugsa áður en hann nýtir sér “ókeypis” þjónustu risanna í þessum heimi.
Ef eina ástæðan er sú að “það er ókeypis” þá ætti maður að muna, að ekkert er án kostnaðar í þessum heimi.
Facebook er eins og hvert annað torg í hvaða byggðalagi sem er. Allt sem þú gerir þar er sýnilegt þeim sem fara um. Sumt er þér til sóma, annað ekki.
Svona er það um bloggið, spjallið, blaðaskrif, orðræðu og hvað annað sem við gerum á opinberum vettvangi.
Enginn getur hlaupist undan leitarvélinni Google og enginn getur verið óhult fyrir vakandi auga almennings, sem oftar en ekki er vopnaður ljósmyndavél eða farsíma með myndavél, albúinn að fanga augnablikið.
Meðvitund almennings nær til allra skúmaskota. Menn eru að vísu misfljótir að gleyma, en á stundum fylgir dauður og rotnandi orðstír manns hvert sem maður fer.
Sem þátttakendur í einu stærsta málfundarfélagi Íslands, blog.is, eigum við að vera okkur meðvituð um áhrif orða okkar. Sömu meðvitund eigum við að hafa með okkur út í sérhvert samfélag sem við ræktum á netinu. Bók Daniel Solove, Future of Reputation (Yale) 2007 ætti að vera okkur öllum skyldulesning. Hvort sem við skrifum undir nafni eða ekki. Continue reading »
