Fyrsta skriffærið mitt var griffill og tafla. Tafla af því að það var ódýrara að nota hana en pappír og vegna þess að tilhlökkunin að komast yfir á pappír hvatti mann til dáða að vanda sig. Ég var 6 ára í þá daga og ég man ennþá eftir þeirri gleði, að fá að skrifa með blekpenna í stílabókina mína, 6 mánuðum eftir að ég var hættur að skrifa á litlu töfluna.
Sem kennari hef ég tekið eftir því að krakkar á öllum aldri vilja fá að skrifa á töfluna. Þegar ég segi skrifa, meina ég teikna, leika sér, skreyta, hugsa upphátt, leysa þrautir, leggja fyrir þrautir … skiptir ekki máli hvort taflan er gamaldags fyrir krít, nútímalegri fyrir túss, blönduð fyrir krít og túss eða gagnvirk og tölvutengd. Nemendur hafa gaman af þessu tæki, töflunni.
Það snerti við kennarataugina í mér, þegar ég á kaffisýningu á dögunum í London sá baklýsta töflur úr gleri með svörtum bakgrunni. Þær voru hugsaðar fyrir veitingahús, sem handskrifuð skilti. Ég sá fyrir mér ofursvala upplýsta og skrautlega töflu fyrir minnisatriði vikunnar, gullkorn dagsins, formúluna sem nota á næstu tvo daga eða regluna sem á alls ekki að gleyma.
Í skólastofunni minni ætla ég að hafa þrjár svona töflur! Ég ætla aldrei að skrifa á þær, heldur láta nemendum mínum það eftir að skrifa það mikilvægasta á þær og gera það með sínum hætti. Síðan eiga þeir að glósa eða taka ljósmynd af listaverkinu og setja í möppu, þannig að þegar kemur að námsmati, eru þeirra verk til prófs.
Ég er ekki viss um að skólastjórar leggi í það að kaupa svona töflur, en það má alltaf láta sig dreyma. Ég held að tafla sem þessi sé nógu ódýr og nógu gott kennslutæki, til að skóli fjárfesti frekar í tuttugu svoleiðis í stað einnar gagnvirkrar töflu!
Related posts:
Related posts brought to you by Yet Another Related Posts Plugin.
